در قانون مالیات‌های مستقیم، هزینه‌های ورزشی می‌توانند در موارد محدودی به عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی لحاظ شوند، اما شروط و محدودیت‌هایی دارند.

الف- مبنای قانونی

• ماده ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم: هزینه‌های مودی زمانی قابل قبول هستند که برای کسب درآمد یا انجام فعالیت اقتصادی انجام شده باشند، مستند و واقعاً پرداخت شده باشند.
• هزینه‌های ورزشی شخصی مدیران یا کارکنان معمولاً قابل قبول نیستند، مگر در شرایط خاص.

ب- مواردی که ممکن است پذیرفته شود

۱. هزینه‌های ورزش کارکنان شرکت

اگر شرکت برنامه ورزشی برای کارکنان داشته باشد (باشگاه ورزشی، کلاس ورزشی یا مسابقات داخلی) و هدف ارتقاء بهره‌وری، سلامت و انگیزه کارکنان باشد، معمولاً به صورت بخشی از هزینه‌های رفاهی یا انگیزشی قابل قبول است. مبلغ این هزینه باید متعارف باشد و اسناد رسمی داشته باشد.

۲. هزینه‌های ورزشی مرتبط با تبلیغات یا برندینگ

اگر هزینه‌های ورزش شامل حمایت از تیم ورزشی با برند شرکت، اسپانسرینگ مسابقه یا مسابقات عمومی باشد، و هدف تبلیغ و بازاریابی باشد، هزینه ممکن است قابل قبول باشد.

۳. فعالیت‌های ورزشی شرکت‌های مرتبط با حوزه کاری

مثلاً باشگاه یا مجموعه ورزشی که فعالیت اصلی شرکت ورزش یا سلامت است، هزینه‌های ورزشی جزء هزینه‌های عادی محسوب می‌شود و قابل قبول است.

ج- مستندات لازم

• فاکتور رسمی باشگاه یا مرکز ورزشی
• قرارداد حمایت از تیم یا مسابقه گزارش پرداخت از بانک
• شرح ارتباط هزینه با فعالیت اقتصادی شرکت

بدون مستند رسمی، هزینه ورزشی به احتمال زیاد رد می‌شود.

د- موارد غیرقابل قبول

• هزینه شخصی مدیر یا مالک
• ثبت‌نام در باشگاه شخصی بدون ارتباط با کارکنان یا فعالیت اقتصادی
• خرید تجهیزات ورزشی شخصی با هزینه شرکت
• هزینه سفرهای ورزشی تفریحی